کاهش زمان نشستن مادران چاق باعث کاهش توده چربی بدنی نوزادان می شود

4اکتبر 2019 - مطالعه ویتامین D و مداخله شیوه زندگی برای پیشگیری از دیابت بارداری (DALI)نشان داد که بهبود رژیم غذایی، افزایش فعالیت بدنی و کاهش زمان کم تحرکی در زنان باردار چاق، اثر جبرانی بر نوزادان آنها دارد، و توده چربی فرزندان آنها را نسبت به فرزندان زنان گروه های کنترل کاهش می دهد.

دکتر Poppel، از انستیتوی علوم ورزشی، دانشگاه Grazدر اتریش، نتایج این تحقیق را در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) 2019 ارائه کرد. همچنین یافته های این تحقیق در مجله یDiabetologia (2019 ؛ 62: 915-925) منتشر گردید.

دکتر پوپل در مصاحبه ای اظهار داشت: به نظر می رسد که رفتار کم تحرکی مادران باردار، مسئول تغییر در ترکیب بدنی نوزادان [با توجه به اندازه گیری های لپتین و چین پوستی] است، نه وزن حاملگی آنطور که ممکن است خیلی ها تصور کنند.

وی تأکید کرد که این نخستین گزارش از ارتباط بین کم تحرکی مادران و تغییر در ترکیب بدنی نوزادان است، و این یافته ها درباره تاثیرات مضر بی تحرکی، پیام مهمی را برای سلامت عمومی دارد.

کمتر نشستن، بلند شدن از روی صندلی و راه رفتن و آب دادن و مراقبت از گلدان ها در خانه می تواند دارای مزایایی برای سلامت افراد باشد، انجام این کارها به ویژه در دوران بارداری آسانتر از مراجعه به یک باشگاه یا سالن بدنسازی برای انجام فعالیت بیشتر است.

دکتر Zhang، از انستیتوی ملی سلامت در بتسدا در ماساچوست، که علاقه خاصی به بررسی عواقب دیابت و چاقی دارد، درباره کار دکتر پوپل اظهار داشت: شناسایی عوامل خطر برای ... چاقی و اختلالات کاردیومتابولیکی در اوایل زندگی و یا در رحم مادر ممکن است اطلاعات جدیدی در مورد بهترین روش جلوگیری از چاقی و دیابت در فرزندان ارائه دهد.

ژانگ خاطرنشان كرد: توجه زیادی به ارتقاء فعالیتهای بدنی و رژیم سالم در دوران بارداری شده است، اما تاکنون کمتر به كاهش زمان كم تحركی توجه شده است.

وی تأکید کرد: یافته های مطالعه DALI از جمله اولین یافته هایی هستند که نشان می دهد کاهش زمان کم تحرکی در دوران بارداری می تواند سطح لپتین خون را کاهش دهد، و به طور بالقوه باعث کاهش توده چربی نوزادان شود، که ممکن است برای زنان باردار و سلامت فرزندان آنها فواید مادام العمری را بهمراه داشته باشد.

پیامدهای نوزادی مطالعه ی  DALI

در مطالعه ی DALI،استراتژی های مختلفی بمنظور جلوگیری از ابتلا به دیابت حاملگی برای زنان باردار چاق (شاخص توده بدنی مساوی یا بیش از 29 کیلوگرم بر متر مربع) از نه کشور اتحادیه اروپا آزمایش شد. شرکت کنندگان در یکی از هشت بازوی مداخله، شامل: مشاوره در مورد تغذیه سالم و فعالیت بدنی، به تنهایی یا به صورت ترکیبی، تجویز و عدم تجویز ویتامین D و گروه کنترل یا دارونما قرار گرفتند.

دکتر پوپل، با بررسی نتایج اولیه ی این مطالعه که در سال 2016 گزارش شده بود، گفت: ما شاهد بهبود در افزایش وزن بارداری در گروه دریافت کننده ی مشاوره ی رژیم غذایی و فعالیت بدنی بودیم، این گروه نسبت به گروه های کنترل، در فاصله ی هفته های 35 تا 37 بارداری 2 کیلوگرم اضافه وزن کمتری داشتند. با این حال، این کاهش وزن گیری تاثیر قابل توجهی بر میزان ابتلا به دیابت حاملگی نداشت.

مکمل ویتامین D هیچ تأثیری بر خطر ابتلا به دیابت حاملگی نداشت، همانطور که در اوایل سال جاری گزارش شده بود.

در آخرین تجزیه و تحلیلDALI ، محققان به بررسی تاثیر تغییرات شیوه زندگی بر نتایج نوزادان پرداختند.

وی گفت: ما می دانیم که چاقی مادر و افزایش وزن مادر در طی حاملگی، بر وضعیت کودک تأثیر می گذارد و او را در مراحل بعدی زندگی با خطر بیشتری برای ابتلا به چاقی و دیابت مواجه می کند. یک راه حل بارز، انجام مداخله در دوران بارداری برای جلوگیری از اثرات منفی چاقی مادر بر چربی بدنی کودک، است.

در بین 436 زن ، در میزان فعالیت بدنی گروهی که در این زمینه مشاوره دریافت کرده بودند، در مقایسه با گروه کنترل، پیشرفتهایی مشاهده شد. بهبودهایی در رژیم غذایی و کاهش رفتارهای کم تحرکی در خانم هایی که مشاوره در مورد تغذیه ی سالم و فعالیت جسمی داشتند، مشاهده شد. اما هیچ تفاوتی در وزن هنگام تولد و همچنین هیچ تغییر معنی داری در خطر بزرگ بودن نوزادان با توجه به سن حاملگی، با انجام این مداخلات مشاهده نگردید.

دکتر پوپل با بیان دلایل منطقی برای تحقیقات بیشتر گفت: وزن هنگام تولد معیار خوبی برای ارزیابی تاثیرات این مداخلات نیست؛ زیرا در مورد ترکیب بدنی نوزاد چیزی به شما نمی گوید، به همین دلیل ما به چین پوستی نوزادان توجه کردیم

غلظت لپتین خون بند ناف با میزان زمان نشستن و بی تحرکی مادران ارتباط دارد

دکتر پوپل در EASD اظهار داشت که با تجزیه و تحلیل بیشتر، ما دریافتیم که کاهش قابل توجهی در ضخامت پوستی و چربی بدن نوزادان متولد شده از زنانی که مشاوره ی ترکیبی (در مورد رژیم غذایی و فعالیت بدنی) دریافت کرده بودند، در مقایسه با گروه کنترل مشاهده می شود.

اختلاف 1.8 میلی متری، برابر با کاهش 8درصدی(P = 0.03) ، در ضخامت چین پوستی، و کاهش مشابه در چربی بدنی( 9درصد،= .04 P) در مقابل کنترل، حتی پس از تنظیم عوامل مخدوش کننده، مشاهده شد.

کاهش لپتین خون بند ناف نیز در نوزادان متولد شده از مادران در گروه مداخله ی ترکیبی (P = .03)  و و مادران در گروه فعالیت بدنی به تنهایی (P = .05) در مقایسه با کسانی که تنها تحت مراقبتهای معمول بودند، مشاهده گردید.لپتین بند ناف یک نشانگر چاقی برای نوزادان است و مستقل از اندازه گیری های چین پوستی است.

هنگامی که محققان این مورد را بیشتر مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند، دریافتند که زمان بی تحرک پارامتری است که باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. در هر دو گروه رژیم غذایی سالم به علاوه فعالیت بدنی و گروه فعالیت بدنی به تنهایی، شاهد کاهش زمان کم تحرکی(نه وزن حاملگی) مادران بودیم که میانجی تأثیر این مداخلات بر لپتین موجود در خون بند ناف نوزاد است.

دکتر پوپل توضیح داد: هرچه زنان بیشتر در حالت نشسته بسر ببرند، سطح لپتین خون بند ناف نوزاد آنها بالاتر می رود. با این حال، او به این نتیجه رسید که به تحقیقات بیشتری برای درک پیامدهای این یافته ها در مورد چاقی در آینده و خطر دیابت برای فرزندان نیاز داریم.

منبع:

https://www.medscape.com/viewarticle/919438#vp_1